Albert Torres, een organisator van wereld-formaat en bovenal een grote persoonlijkheid!

Albert Torres is wereldwijd bekend als organisator van 32 congressen, muziekpromotor en performer maar vooral vanwege zijn liefde voor salsa. Hij treedt op in de film Mambo Kings en daarna in Dance with me. Zijn filmcariere zet zich ook nu nog voort in de nieuwe film van Nicolas Cage 'Shall we dance' en binnenkort komt zijn eigen biografie uit. We praten met hem tijdens het congres in Zurich.

Allereerst bedankt voor het interview en hallo naar alle salseros in Nederland. Voor alle wannabe salseros, maak je klaar voor de opwindendste trip van je leven. Het gaat niet zonder slag of stoot maar als je dit echt wilt, is het genieten van begin tot het eind.
Waar zal ik beginnen? Mijn moeder kreeg mij toen ze vijftien was van een man die ze ontmoette in het Palladium. Ze ging daar al naar toe op haar veertiende. Ze was eigenlijk te jong, maar kwam altijd binnen omdat ze een goede danseres was. Ze gooide haar jurk in een tas uit het raam, trok haar jeans aan en zei haar moeder gedag. Dan liep ze tien blokken naar haar vriendin en van daaruit gingen ze dansen. Als ze dan om drie uur ' s nachts thuis kwam, wachtte haar moeder op haar. Ze kreeg klappen en haar jurk werd kapot gescheurd. Het enige dat in haar hoofd op kwam was: wat moet ik nu aantrekken volgende week?

Mijn vader heb ik nooit ontmoet en de volgende vriend van mijn moeder was heel slecht voor me. Hij sloeg me en drukte sigarettenpeuken op mijn lichaam uit. Ook stompte hij me in mijn maag toen ik nog maar twee jaar oud was. Dit kostte me bijna het leven. De man die later in ons leven kwam, heeft mij opgevoed en wat mij betreft, is hij mijn vader.

Van de ommekeer tot 'The History of Salsa'
Tot mijn twaalfde jaar wilde ik niets te maken hebben met mijn eigen afkomst. Mijn moeder kwam van Puerto Rico maar ik ben geboren in New York en beschouwde mezelf als 100% Amerikaans. Ik vond die hele cultuur iets van haar. Toen ik twaalf jaar oud was, verhuisden we naar Puerto Rico en toen veranderde mijn leven. Langzamerhand raakte ik meer geinteresseerd in salsa en muziek.
Toch heb ik er een hele tijd niets mee gedaan. Ik was voornamelijk bezig met feesten, drugs en alcohol. Ik had veel ups en downs en meestal wist mijn familie niet eens waar ik was.

De datum 14 december beschouw ik als mijn soberdate want toen zwoer ik drank en drugs af. Ik keerde terug naar onze muziek en de geschiedenis . Ik heb veel boeken gelezen en deze informatie vormde de bouw-stenen waarop ik mijn seminar 'The History of Salsa' bouwde. Tijdens dit seminar gebruik ik videos over de muziek in de jaren veertig en zestig. Ik heb cds met muziek uit 1900 en het begin van son en mambo. Ik ken de geschiedenis maar dansers van nu komen niet naar seminars. Ze leren liever een nieuwe headdrop. In Los Angeles zijn tijdens mijn seminar geen workshops zodat iedereen kan komen. Ik nodig artiesten uit als Johnny Pacheco zodat ze hem kunnen ontmoeten of op de foto kunnen. Een paar jaar geleden was Ray Barretto er en ook Tito Puente. Het was verbijsterend om Jimmy Bosch te hebben en toch te zien dat mensen liever hun crossbodylead oefenden. Dat was veel belangrijker. Ik geloof heel sterk dat als je niet weet waar onze muziek vandaan komt, als je niets weet over Jose Alberto, Tito Puente, Johnny Pacheco en je deze artiesten niet naar het heden brengt, in de toekomst niemand meer weet wie dat zijn. Mijn stichting Baile de los Ninos heb ik daarom opgedragen aan muziek ...